Minacat: 4-cü Minacat — Ümidvarların minacatı
4-cü İmam — imam Zeynulabidindən (Əli ibn Hüseyn) (ə) qalan və bizlərə çatan «ümidvarların» minacatı.
Mərhum Əllamə Məclisi «Biharul-ənvar» kitabında belə qeyd edir: «Mən bu minacatı bəzi səhabələrin kitablarından əxz etdim və onlar bunu İmam Zeynulabidindən (ə) nəql etmişlər».
Bu, Allahın lütfünə, əfvinə və kərəminə ümidvar olanların minacatıdır:
| Transkripsiya | Tərcümə | Ərəbcə |
|---|---|---|
| Bismillahir rəhmanir rəhim | Bağışlayan və mehriban Allahın adı ilə! | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
| Ya mən iza səələhu əbdun ə`tah, | İlahi, ey bəndə ondan (bir şey) istədikdə, ona əta edən, | يَا مَنْ إِذَا سَأَلَهُ عَبْدٌ أَعْطَاهُ |
| və iza əmmələ ma indəhu bəlləğəhu munah, | Onun dərgahında olanlara ümidvar olduqda, ümid bəslədiyini ona çatdıran, | وَ إِذَا أَمَّلَ مَا عِنْدَهُ بَلَّغَهُ مُنَاهُ |
| və iza əqbələ ələyhi qərrəbəhu və ədnah, | Ona üz tutduqda, bəndəsini Özünə yaxınlaşdıran, | وَ إِذَا أَقْبَلَ عَلَيْهِ قَرَّبَهُ وَ أَدْنَاهُ |
| və iza cahərəhu bil isyani sətərə əla zənbihi və ğəttah, | bəndə günah və üsyankarlıq Onu tərk etdikdə, günahlarına pərdə çəkib gizlədən, | وَ إِذَا جَاهَرَهُ بِالْعِصْيَانِ سَتَرَ عَلَى ذَنْبِهِ وَ غَطَّاهُ |
| və iza təvəkkələ ələyhi əhsəbəhu və kəfah, | Ona təvəkkül etdikdə, kifayət edən! | وَ إِذَا تَوَكَّلَ عَلَيْهِ أَحْسَبَهُ وَ كَفَاهُ |
| ilahi mənilləzi nəzələ bikə multəmisən qirakə fəma qərəytəh, | İlahi, Sənin ehsanını istədikdə, Sənin ona ehsan etmədiyin şəxs kimdir (elə bir şəxs varmı)?! | إِلَهِي مَنِ الَّذِي نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِسا قِرَاكَ فَمَا قَرَيْتَهُ |
| və mənilləzi ənaxə bibabikə murtəciyən nədakə fəma əuləytəh, | Mərhəmətinə ümid bəsləyərək Sənə üz tutduqda, ondan məhrum etdiyin bir şəxs varmı?! | وَ مَنِ الَّذِي أَنَاخَ بِبَابِكَ مُرْتَجِيا نَدَاكَ فَمَا أَوْلَيْتَهُ |
| əyəhsunu ən ərciə ən babikə bil xəybəti məsrufa, və ləstu ə`rifu sivakə məulən bil ihsani məusufa, | Səndən başqa, mərhəmət və lütfü ilə məşhur olan mövlanı tanımadığım halda, Sənin dərgahından naümid qayıtmağım layiqdirmi?! | أَ يَحْسُنُ أَنْ أَرْجِعَ عَنْ بَابِكَ بِالْخَيْبَةِ مَصْرُوفا وَ لَسْتُ أَعْرِفُ سِوَاكَ مَوْلًى بِالْإِحْسَانِ مَوْصُوفا |
| kəyfə ərcu ğəyrəkə vəl xəyru kulluhu biyədik, | Bütün xeyirlər Sənin ixtiyarında olduğu halda, başqasına necə ümid bəsləyim?! | كَيْفَ أَرْجُو غَيْرَكَ وَ الْخَيْرُ كُلُّهُ بِيَدِكَ |
| və kəyfə uəmmilu sivakə vəl xəlqu vəl əmru lək, | Məxluqatı yaratmaq və onlarla bağlı hökm Sənə məxsus olduğu halda, başqasına necə ümidvar olum?! | وَ كَيْفَ أُؤَمِّلُ سِوَاكَ وَ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ لَكَ |
| əəqtəu rəcai minkə və qəd əvləytəni ma ləm əs`əlhu min fəzlik, | İstəmədiyimə baxmayaraq, mənə Öz lütf və mərhəmətindən əta etdiyin halda, Səndən ümidimi üzməliyəmmi?! | أَ أَقْطَعُ رَجَائِي مِنْكَ وَ قَدْ أَوْلَيْتَنِي مَا لَمْ أَسْأَلْهُ مِنْ فَضْلِكَ |
| əm tufqiruni ila misli, və ənə ə`təsimu bi həblik, | Sənin ipinə sarıldığım halda, məni özüm kimisinə möhtac edərsənmi?! | أَمْ تُفْقِرُنِي إِلَى مِثْلِي وَ أَنَا أَعْتَصِمُ بِحَبْلِكَ |
| ya mən səədə birəhmətihil qasidun, | Ey rəhməti sayəsində onu qəsd edənləri xoşbəxt edən, | يَا مَنْ سَعَدَ بِرَحْمَتِهِ الْقَاصِدُونَ |
| və ləm yəşqə bi niqmətihil mustəğfirun, | tövbə edənləri şiddətli intiqam və cəzasına mübtəla etməyən! | وَ لَمْ يَشْقَ بِنَقِمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ |
| kəyfə ənsakə və ləm təhəl zakiri, | Daim məni yad etdiyin halda, Səni necə unuda bilərəm?! Halıma nəzarət etdiyin halda, Səndən necə qafil ola bilərəm?! | كَيْفَ أَنْسَاكَ وَ لَمْ تَزَلْ ذَاكِرِي |
| və kəyfə əlhu ənkə və əntə muraqibi, | İlahi, Sənin kərəminə sığınaraq ətəyindən tutmuş, əlimi əta etdiklərinə doğru açmışam! | وَ كَيْفَ أَلْهُو عَنْكَ وَ أَنْتَ مُرَاقِبِي |
| ilahi bizəyli kərəmikə ə`ləqtu yədi, və linəyli ətayakə bəsəttu əməli, | Belə isə, məni tövhid məqamında saflaşdır və Öz seçilmiş bəndələrindən et! | إِلَهِي بِذَيْلِ كَرَمِكَ أَعْلَقْتُ يَدِي وَ لِنَيْلِ عَطَايَاكَ بَسَطْتُ أَمَلِي |
| fəəxlisni bixalisəti təvhidik, vəc`əlni min səfvəti əbidik, | Ey, bütün (qorxub) qaçanların yalnız sığındığı kəs! | فَأَخْلِصْنِي بِخَالِصَةِ تَوْحِيدِكَ وَ اجْعَلْنِي مِنْ صَفْوَةِ عَبِيدِكَ |
| ya mən kullu haribin iləyhi yəltəci, | Səni istəyənlərin hamısı yalnız Sənə ümid bəsləyər, | يَا مَنْ كُلُّ هَارِبٍ إِلَيْهِ يَلْتَجِئُ |
| və kullu talibin iyyahu yərtəci`, | ey ümid edilənlərin ən yaxşısı, ey çağırılanların ən kərimi, | وَ كُلُّ طَالِبٍ إِيَّاهُ يَرْتَجِي |
| ya xəyrə mərcuvvin və ya əkrəmə məd`uvv, | ey ondan bir şey istəyənləri geri çevirməyən, arzu edənləri məyus etməyən! | يَا خَيْرَ مَرْجُوٍّ وَ يَا أَكْرَمَ مَدْعُوٍّ |
| və ya mən la yurəddu sailəh, və la yuxəyyibu amiləh, | Ey (rəhmət) qapısı bütün dua edənlərin (Onu çağıranların) üzünə açıq və Ona müraciət edənlərdən (aradakı) maneəsi götürülən! | وَ يَا مَنْ لا يُرَدُّ سَائِلُهُ [يَرُدُّ سَائِلَهُ] وَ لا يُخَيَّبُ آمِلُهُ [يُخَيِّبُ آمِلَهُ] |
| ya mən babuhu məftuhun lidaih, və hicabuhu mərfuun liracih, | Sənə and verirəm kəramətini ki, mənə minnət qoyaraq gözümü aydınlaşdıracaq qədər nemət, | يَا مَنْ بَابُهُ مَفْتُوحٌ لِدَاعِيهِ وَ حِجَابُهُ مَرْفُوعٌ لِرَاجِيهِ |
| əs`əlukə bikərəmikə ən təmunnə ələyyə min ətaik, bima təqərru bihi əyni, | qəlbimin xatircəm olacağı qədər ümid, | أَسْأَلُكَ بِكَرَمِكَ أَنْ تَمُنَّ عَلَيَّ مِنْ عَطَائِكَ بِمَا تَقِرُّ [تَقَرُّ] بِهِ عَيْنِي |
| və min rəcaikə bima tətməinnu bihi nəfsi, | dünya müsibətlərinin mənim üçün asan olmasını təmin edəcək qədər yəqin | وَ مِنْ رَجَائِكَ بِمَا تَطْمَئِنُّ بِهِ نَفْسِي |
| və minəl yəqini bima tuhəvvinu bihi ələyyə musibatid dunya, | və gözlərimdən cəhalət və batil pərdələrini qaldıracaq qədər bəsirət verməyini diləyirəm. | وَ مِنَ الْيَقِينِ بِمَا تُهَوِّنُ بِهِ عَلَيَّ مُصِيبَاتِ الدُّنْيَا |
| və təclu bihi ən bəsirəti ğəşəvatil əma, | Rəhmətinə xatir onları mənə əta et, | وَ تَجْلُو بِهِ عَنْ بَصِيرَتِي غَشَوَاتِ الْعَمَى |
| birəhmətikə ya ərhəmər rahimin. | ey mehribanların ən mehribanı! | بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ |
Mənbə:
Əllamə Məclisi — Biharul-ənvar, c.91, səh. 144
